این واقعیت که سریال شرلوک دیگه برای شرلوک فن ها بعد این همه سال تکراری شده غیرقابل انکاره. مغز انسان ها عادت میکنه. به عنوان یه شرلوک فن دو آتیشه میتونم بگم که سریال ها و کتاب های بهتری وجود دارن که با دیدنشون میتونین کارآگاه درونتون رو با تجربه تر کنین و نسبت به دنیای جرم و جنایت شناخت بیشتری پیدا کنین.
سینمای کره جنوبی رو همیشه تحسین می کردم و می کنم و به احتمال زیاد در آینده هم مورد تحسین قرار بگیره. صنعت فیلم و سریال در کره جنوبی با گذشت زمان پیشرفت زیادی کرده و خواهد کرد. یکی از پیشرفت های این صنعت رو میشه در ژانر Psychological Thriller و Crime نام برد.
امروز در این پست میخوام یه سریال 20 + 4 قسمتی (به علاوه چند قسمت ویژهی اضافه دیگه.) خیلی خفن رو معرفی کنم که تک تک قسمت های این سریال جذاب و هیجان انگیزه و شما حتی یه قسمت حوصله سر بر رو از این سریال مشاهده نخواهید کرد. به عبارت دیگه تا تمومش نکنید از پاش بلند نمیشید.
معرفی می کنم. این شما و این هم سریال Mouse یا همون موش! (برید ادامه مطلب)
بازیگری عالی (علی الخصوص Lee Seung-Gi)، فضای جنایی معرکه و manipulate شدن حتی مخاطب در حد اعلی تا جایی که هر چی جلو میرین و اطلاعات کسب میکنین به همون اطلاعی که به دست میارین هم شک میکنین.
اگه روحیه ضعیقی دارید نگاه نکنید. نمیگم خیلی خشنه ولی همچنان نمیگم خیلی هم خشن نیست. اینو در نظر بگیرید که ظرفیت تحمل خودتون در چه حدیه. نمیدونم خودم باهاش اوکی بودم و دامنه افرادی که میشناسم زیاد نیست که بدونم مناسب چه نوع آدم هایی هست یا نیست ولی مطمئنم نمیتونم به خانوادم بگم بشینن و این فیلم رو تماشا کنن چون نه تنها براشون خشن به حساب میاد بلکه علاقه ای هم به این ژانر ندارن. پس این که ببینید یا نبینیدش تماما بر عهده خودتونه.
یکی از نقاط قوت هر فیلم، داستان و رمان به نظرم اینه که بشه با کاراکترهای اون احساس همدردی و درک کرد که این برای تمامی کاراکترهای این سریال صدق میکنه. از کارآگاه قصه گرفته تا بدترین شرور داستان. متوجه نقطه قوتش میشید؟ حتی با شرورترین شخصیت داستان میشه همدردی کرد که این توی اپیزودهای شرلوک قابل حس کردن نیست و ما معمولا از شرورهای داستان شرلوک متنفر بودیم. ولی داستان Mouse میشه گفت بیشتر به شخصیت انسان ها در دنیای واقعی نزدیکه.
داستان راجع به قتل های سریالی، سایکوپثی، یافتن این قاتل سایکو و اندکی عنصر علمی - تخیلی از لحاظ علم ژنتیک هست. این بین یه سری اطلاعات علمی هم میده که من هنور وقت نکردم صحتشونو بررسی کنم ولی بعدا که مشغولیت های زندگی اجازه داد احتمالا بتونم بررسیشون کنم و شاید در قالب یه پست کوتاه این جا راجع بهشون نوشتم. اطلاعتی مثل :
وقتی آدم دروغ میگه هورمون کاته کولامین آزاد میشه که باعث خارش بینی میشه. (اینو میدونستم که یکی از علائم زبان بدن حین دروغ گفتن خاروندن بینی عه ولی نمیدونستم هورمون باعثش میشه!)
یا
این که آیا واقعا ژنی وجود داره که سایکوپثی فرد رو از قبل به دنیا اومدن نشون بده؟ (یا آیا این موضوعِ توی سریال علمیه که که این ژن رو میشه اشتباها با ژن نابغه بودن اشتباه گرفت؟ آیا اصلا همچین چیزی وجود داره؟)
که چون گفتم عنصر علمی - تخیلی سریال فعال بوده تا تحقیق نکنیم، نمیشه گفت آیا این اطلاعات علمی و واقعین یا خیر. به نظر که منطقی میان مخصوصا کاته کولامین که اسمشو حس میکنم قبلا شنیدم.
آیا اگه این ژن وجود داره این درست و اخلاقیه که این چنین جنین هایی قبل به دنیا اومدن سقط بشن؟ (اونا هم انسانن و این کار قتل محسوب میشه.) آیا واقعا از این افراد نمیشه در جهت خوبی برای جامعه استفاده کرد؟ منظورم اینه که اگه واقعا فقط مضرن چرا اصلا وجود دارن (با توجه به این که وجود هیچ چیزی بی دلیل نیست)؟ مثل خوراکی های مفیدی که اگر بیش از حد استفاده بشن میتونن مضر باشن. اگه با این دید به موضوع نگاه کنیم چی؟ چرا باید به این افراد به چشم یه بیماری مثل افسردگی نگاه نکرد و درمانشون نکرد؟ آیا باید به خاطر چیزی که خودشون نخواستن باشن، مورد نفرت قرار بگیرن؟ مثل به کار رفتن یه جهش ژنتیکی در سریال که منجر به سندرمی به اسم سندرم ساوانت (وضعیت نادر اما خارق العاده ایه که افراد با ناتوانی ذهنی توانایی یا استعداد شگفت انگیزی دارند.) نمیشه به این افراد هم با چشم سندرم سایکوپثی نگاه کرد؟ (میدونم سندرم به دسته خاصی گفته میشه، فقط می خواستم منظور مورد بحثمو برسونم. در کل سندرم ساوانت قابل مقایسه با سایکوپثی نیست چون سندرم ساوانت یه چیز بی آزاره. اصلا نمیدونم چرا با هم مقایسه شون کردم و این که آیا منظورمو متوجه میشید یا نه.) نمیدونم، به هر حال اطلاعات من در این زمینه محدوده پس نمیتونم اظهار نظری کنم.
یادتون باشه تا به قسمت آخر نرسیدین هیچ ادیت، عکس و ... از سریالش نبینین چون اگه اسپویل بشه طعم هیجان و لذت واقعی اش رو از دست میدین.
یه چیز دیگه هم که فکر منو مشغول کرده اینه که من همیشه فکر میکردم DNA و اثرانگشت همه آدما توی پایگاه داده پلیس ها به صورت دائمی ثبته ولی به خاطر این سریال الان به این موضوع شک کردم. فکر کنم فقط افراد سابقه دار ثبتن. (اینم باید بررسی کنم!)
پ.ن: یکی از اطلاعاتی بعد دیدن سریال فهمیدم، اینه که سایکوپثی زیرمجموعه اختلال شخصیت ضد اجتماعیه و با سوشیوپثی فرق داره. اینم جالب بود!